در یک تعریف عمومی ، یبکار به شخصی اطلاق می شود که در سن اشتغال است و جویای کار اما کاری متناسب با توانایی های خود که حداقل دست مزد مورد انتظارش را تأمین نماید ، نمی یابد. در تعریف بیکار و تعیین مصداق های آن و هم چنین سن اشتغال بین کارشناسان اختلاف نظر وجود دارد. به ویژه آنکه این موضوع جهانی است البته کلیت تعریف مخدوش نمی شود. به موجب این تعریف ، دختران و زنانی که به هر دلیل جویای کار نیستند ، بیکار شناخته نمی شوند. هم چنین ، افراد منتسب به خانواده های پولدار که دنبال کار نیستند نیز «بیکار» تلقی نمی شوند که البته این از نظر اقتصادی پذیرفتنی نیست.

در یک تعریف تقریباً جامع ، بیکار به فردی اطلاق شده است که یا دارای شغل و کاری منظم نیست ، یا کارش با تخصص و مهارتش در جهت تولیدات جامعه هم خوانی ندارد ، یا حرفه و کارش متناسب با شایستگی وعلاق اش نیست و یا به کاری اشتغال دارد که اگر به نحوی دست از آن بکشد ، اثر نا مطلوبی برای رشته یا حرفه نخواهد داشت. بنابراین ، همه کسانی را که به نحوی در تعریف فوق می گنجند ، می توان جزو خیل بیکاران به شمار آورد. هرچند ممکن است در مورد بعضی از آنان اصطلاح شاغل را به کار برد ولی در اصل عنوان بیکار در مورد آن ها بیشتر صادق است.

برگرفته از نشریه اطلاعات سیاسی – اقتصادی ، 1380